ავტორიზაცია
სტრა­ტე­გი­ე­ბი და ანა­ლი­ზი
კარტის დიაპაზონის განსაზღვრა
ავტორი
გევინ გრიფინი

„სტრეიტი გაქვს?” – მკითხა მან. სრულ მაგიდამაგიდა, ადგილი, სადაც თამაში მიმდინარეობსსთან ვთამაშობდით, სტეკებში მხოლოდ 100-100 დიდი ბლაინდისავალდებულო ფსონი, რომელსაც დარიგებამდე შედის დილერისგან მარცხნივ მეორე პოზიციაზე მჯდომი მოთამაშე. ასევე უწოდებენ ამ პოზიციასაც და ამ მოთამაშესაც. ეს პოზიცია მოძრაობს საათის ისრის მიმართულებით გვქონდა. მე პატარა ბლაინდისავალდებულო ფსონები, რომლებსაც იხდის დილერის მარცხნივ მჯდომი ორი მოთამაშე კარტის დარიგებამდეპოზიციამოთამაშის პოზიცია დილერთან მიმართებით, რომელიც თამაშის სტრატეგიის განმსაზღვრელიცააზე ვიყავი. ფლოპზე ეწყო A 4♣ 2♣ და ბეტ-რეიზის შემდეგ ორივენი ოლ-ინროდესაც მოთამაშე მის ხელში არსებულ ყველა ჩიპს თამაშში შედისს შევედით. რა თქმა უნდა, პატარა ბლაინდისავალდებულო ფსონები, რომლებსაც იხდის დილერის მარცხნივ მჯდომი ორი მოთამაშე კარტის დარიგებამდედან 5-3-ით არ დავარეიზებდი. ფლოპზე ტოპ-წყვილი ავაწყვე და ფლეშ-დროც გამიჩნდა. პრეფლოპ-რეიზერი სვლას ბოლო აკეთებდა და ბეტიიგივე ფსონი. ფული ან ჩიპები, რომელთაც მოთამაშე თამაშში დებსთ შემოვიდა. მე დავქოლე, რადგან ვიცოდი, რომ მასზე გაცილებით უფრო ძლიერი კარტი მქონდა. სულაც არ შემშინებია, როცა პირველმა ლიმპერმა ჩეკ-რეიზისვლა, როდესაც მოთამაშე განზრახ ჩეკს ამბობს, რადგან ელოდება, რომ მეტოქე დაარეიზებს, შემდეგ კი შეიძლება თავადაც დაარეიზოს გააკეთა. პრეფლოპ-რეიზერმა ქოლიმეტოქის ფსონის გათანაბრებათ უპასუხა, მე ოლ-ინროდესაც მოთამაშე მის ხელში არსებულ ყველა ჩიპს თამაშში შედისს შევედი, ლიმპერი დამეთანხმა, რეიზერი დაწვაკარტი, რომელიც თაღლითობის თავიდან ასარიდებლად თამაშიდან მოაშორეს. ლიმპერს მხოლოდ იმის ეშინოდა, მისი ორი წყვილიერთი რანგის ორი კარტისთვის არ მომეგო. ცხადი იყო, რომ შემეძლო ამ სიტუაციაში მისი დამარცხება, ოღონდ სტრეიტით არა. ჩვენ ხშირად განვსაზღვრავთ მეტოქის კარტის დიაპაზონს საკუთარი კარტის დიაპაზონიიმ სავარაუდო კარტის სიმრავლე, რომლითაც მოთამაშე გათამაშებაში შედისს მიხედვით. რაკი მას შეეძლო სტრეიტი ჰქონოდა, მე რატომ არ შემეძლო?

დიაპაზონი, იგივე რანგი, დღეს ძალიან პოპულარული ტერმინია. თუ ძალიან ჯიუტ მოთამაშეებს არ ჩავთვლით, ყველამ იცის, რა არის დიაპაზონი. მაინც დავრწმუნდეთ, რომ ერთსა და იმავეს ვგულისხმობთ: თქვენი დიაპაზონი არის იმ კარტების სიმრავლე, რომლითაც ითამაშებდით ისე, როგორც ითამაშეთ. მაგალითად, ნორმალურ ცხრაკაციან ულიმიტოწესი, რომლის მიხედვითაც მოთამაშეს შეუძლია ბეტი გააკეთოს ნებისმიერი რაოდენობის ან ყველა ჩიპით ჰოლდემში თოფდამიზნებულიმოთამაშის პოზიცია ბლაინდების მარცხნივ. მოთამაშე, რომელიც პირველი იწყებს ვაჭრობის რაუნდსრეიზიფსონის გაზრდას დიაპაზონი არის K-Q, ერთი მასტის K-J და უფრო მაღალი, სხვადასხვა მასტის A-J და უფრო მაღალი, ერთი მასტის A-10 და უფრო მაღალი, ერთი მასტის J-10, ერთი მასტის Q-J და ხელის წყვილები 7-7-დან ზევით. რაც უფრო გვიანდელ პოზიციამოთამაშის პოზიცია დილერთან მიმართებით, რომელიც თამაშის სტრატეგიის განმსაზღვრელიცააში ვართ პრეფლოპზე, მით უფრო ფართოვდება ჩვენი დიაპაზონი. სანამ ტერმინი „დიაპაზონი” (range) გაჩნდებოდა, მოთამაშეები ცდილობდნენ მეტოქის მხოლოდ ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს გამოცნობას. ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს მხოლოდ ერთი წყვილიერთი რანგის ორი კარტის. მხოლოდ ერთის. ეს ძალიან რთული საქმეა და უზარმაზარ ინფორმაციას მოითხოვს. ბოლოს კი ყველაფერი მთავრდება იმით, რომ უფრო შეგრძნებებსა და ინტუიციას ვეყრდნობით, ვიდრე ლოგიკასა და მათემატიკას. როცა ვცდილობთ მეტოქის კონკრეტული ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს გამოცნობას, ისე ხშირად ვცდებით, რომ ამისთვის გაწეული ძალისხმევა მთლიანად წყალში იყრება. თუ, ამის ნაცვლად, შევეცდებით იმ ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს სიმრავლის განსაზღვრას, რომლებითაც მოწინააღმდეგე ამ კონკრეტულ სვლას გააკეთებდა, მაშინ უფრო მეტ წარმატებას მივაღწევთ და, ამასთან, უკეთ გამოვიყენებთ მათემატიკის ცოდნას ჩვენი მოსალოდნელი ველიუს (EV) გამოთვლაში ოპონენტის ამ დიაპაზონის შესაბამისად – როგორც ჩვენი კონკრეტული კარტით, ისე ამ სიტუაციაში ჩვენი დიაპაზონით.

რა თქმა უნდა, ზოგჯერ ისეც ხდება, რომ შეგვიძლია შევამციროთ მეტოქის კარტის დიაპაზონიიმ სავარაუდო კარტის სიმრავლე, რომლითაც მოთამაშე გათამაშებაში შედის ერთ კონკრეტულ ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს წყვილამდე, ლოგიკისა და გამორიცხვის გამოყენებით, იმ კონკრეტულ დაშვებებზე დაყრდნობით, რომლებსაც ამ მსჯელობის დროდაუმთავრებელი კომბინაცია, რომელსაც ერთი ან ორი კარტი აკლია, რათა მომგებიან კომბინაციად გადაიქცეს. მაგალითად, K, Q, J, 10 არის სტრეიტ-დრო – სჭირდება ერთი კარტი, ტუზი ან ცხრიანი, რომ სტრეიტი გახდესს ვაკეთებთ. მაგალითად, თუ ვიცით, რომ ოპონენტი რივერზე ბლეფ-რეიზს არასდროს აკეთებს და რომ ჩვენს ბეტს ქოლიმეტოქის ფსონის გათანაბრებათ მინიმუმ მესამე ნატს-ფლეშით უპასუხებს, მაშინ შეგვიძლია რივერზე ბეტიიგივე ფსონი. ფული ან ჩიპები, რომელთაც მოთამაშე თამაშში დებს გავაკეთოთ და თუ მეტოქემ დაგვირეიზა, დაუნანებლად დავყაროთ კარტი. ცხადია, ჩვენი დაშვებები შეიძლება შეიცვალოს, მაგრამ ეს ისეთი სიტუაციაა, სადაც ლოგიკა გვკარნახობს ფოლდიკარტის დაყრა, გათამაშებიდან გასვლას გაკეთებას, როცა ეს ყველაზე სასარგებლო სვლაა. თუმცა, თუ ოპონენტს შეიძლება მხოლოდ ორნაირი ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავს ჰქონდეს და ჩვენ ამ ორიდან უარესი გვაქვს, შეგვიძლია მთელი დღე ვფოლდოთ.

თუმცა, თუ ზევით მოყვანილ საწყისი კარტების მაგალითს დავუბრუნდებით, ვნახავთ, რომ ჩვენს მეტოქეს ისეთი კარტის ეშინოდა, რომელიც ჩვენს დიაპაზონში ვერაფრით იქნებოდა. რატომ მივიდა ასეთ მცდარ დასკვნამდე? საქმე ისაა, რომ მან თავიდანვე ის დაშვება გააკეთა, რომელსაც ძალიან ბევრი მოთამაშე უშვებს და რომელიც თითქმის ყოველთვის მცდარია. მან ჩათვალა, რომ ყველა მისნაირად თამაშობდა. არადა, ძალიან იშვიათად ხდება, რომ ყველა თქვენი მეტოქე ზუსტად თქვენსავით თამაშობდეს. პოკერში თამაში შეიძლება იმდენნაირი გზით განვითარდეს, წარმატებისა და მარცხის იმდენნაირი დონით, რომ მაშინაც კი, როცა თქვენ და მეორე მოთამაშე ზოგ კარტს ზუსტად ერთნაირად ათამაშებთ, თამაშისადმი თქვენი მიდგომები მაინც შეიძლება ძალიან გასხვავდებოდეს ერთმანეთისგან.

სწორედ ეს პატარა ნიუანსი, ის ფაქტი, რომ ყველა ადამიანი განსხვავებულად თამაშობს და განსხვავებული მიდგომა აქვს თამაშისადმი, აქცევს პოკერს ასეთ რთულ და საინტერესო თამაშად. დაფიქრდით ამაზე. ხელის კარტებიორი კარტი, რომლებიც მოთამაშეს დარიგებისას ხელში უჭირავსს თითოეული წყვილიერთი რანგის ორი კარტის გათამაშების მხოლოდ ერთი მომგებიანი ხერხი რომ არსებობდეს, თამაში ასეთი საინტერესო იქნებოდა? არამც და არამც. ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი მომენტი პოკერში ისაა, როცა, ჩემი აზრით, მომგებიან სვლას ვაკეთებ და აღმოჩნდება, რომ ვცდები. ეს მომენტი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია რამდენიმე მიზეზით. პირველ რიგში, ის მაჩვენებს, რომ მე მზადა ვარ ვენდო ჩემს დაკვირვებას, მეტოქის „კითხვის” უნარსა და ინსტინქტებს და ისეთი რამე გავაკეთო, რაც საყოველთაოდ მიღებული ქცევისგან ოდნავ განსხვავდება. ამას გარდა, რაკი მოთამაშეთა უმეტესობა ფიქრობს, რომ მათი თამაში სწორია, ამიტომ ყველაფერი, რაც ამ „სწორისგან” განსხვავდება, არასწორია. და რაკი არასწორია, ესე იგი, ცუდია, შესაბამისად, მეც ცუდი მოთამაშე ვარ. ამიტომაა, რომ ყოველთვის ვაჩვენებ ჩემს ხელის კარტებს, როცა ბლეფში გამომიჭერენ. მე მინდა, რომ ხალხმა ნახოს, რა ცუდად ვითამაშე ამ დარიგებაში. ეს შემდგომში ყოველთვის მაძლევს გარკვეულ უპირატესობას.

ასე რომ, დიაპაზონი მეცნიერული კატეგორიაა. მისი განმარტებაც იოლი გასაგებია. თუმცა, გაცილებით უფრო ძნელია იმის გაგება, როგორ უნდა განვსაზღვროთ, რა დიაპაზონი აქვს ამა თუ იმ მოთამაშეს. ამისთვის უნდა გამოვიყენოთ ჩვენი ლოგიკური მსჯელობის უნარი, ფსიქოლოგიის ცოდნა და, ზოგჯერ, მეტოქის „კითხვის” უნარიც.

პოკერი მეცნიერებაცაა და ხელოვნებაც და ეს ყველას უნდა ახსოვდეს. ♠

  იხილეთ ყველა სტატია ჟურნალის ფორმატში